دانیال پیشنهاد کرد که من هم به نویسندگان بلاگ اضافه شوم و من هم با اینکه می دانم نمی توانم قولی بهش بدهم قبول کردم در حد تجربیات و کپی و پیستی کمکش کنم. برای نوشتن بیشتر لازم است که بدانی دقیقا چه می خواهی بگویی و برای اینکه در مورد چیزی بگویی باید در حد خودت و حتی خیلی بیشتر از حد خودت بدانی تا حرف ات ارزش گفتن داشته باشد. و حتی ارزش شنیدن. من حتی گاهی فکر می کنم کپی کردن یک مطلب فهم بیشتری می خواهد تا صرف گفتن عقاید خودت! و چیزهایی که خودت فکر می کنی چیزهای راحتری برای نوشتن هستند. پس ترجیح می دهم اصلا هیچ گناهی در مورد فلسفه و موارد بنیانی! مرتکب نشوم اگر هم از دستم در رفت از الان تکذیب می کنم!

فقط یک تجربه کوتاه در مورد فلسفه دارم و آن این است که اگر کسی علاقه ای به فلسفه دارد باید آن را از ابتدا شروع کند و جلو برود! باید برود دنبال افلاطون بعد ارسطو ، بیکن ، اسپینوزا ، ولتر ، کانت، شوپنهاور، اسپنسر و... باید ابتدا تاریخ فلسفه را بداند! باید از بنای ساختمان های فلسفی شروع کند. کسی که اولین مطلب فلسفی که خوانده نیچه بوده و فقط جملات او را تکرار می کند چیزی از فلسفه نمی داند! هیچ تعصبی در فلسفه راه ندارد! و پراکنده دانستن فلسفه بدترین عادت و بدترین خوانش از فلسفه است.

فکر می کنم تاریخ فلسفه و لذت فلسفه ( هر دو از ویل دورانت ) می تواند برای همه علاقه مندان به فلسفه بهترین شروع باشد. و بهترین پایه برای سنگ بنای فلسفیدن و برای فکر کردن و برای سوال کردن.

من هادی صفایی هستم و قرار است از چیزهایی که فکر می کنم ارزش گفتن دارد بگویم. امیدوارم به درد بخورد.